| |
| DVM tibi Cadmeae dicuntur, Pontice, Thebae | |
| armaque fraternae tristia militiae, | |
| atque, ita sim felix, primo contendis Homero | |
| (sint modo fata tuis mollia carminibus), | |
| nos, ut consuemus, nostros agitamus amores, | 5 |
| atque aliquid duram quaerimus in dominam; | |
| nec tantum ingenio quantum seruire dolori | |
| cogor et aetatis tempora dura queri. | |
| hic mihi conteritur uitae modus, haec mea fama est, | |
| hinc cupio nomen carminis ire mei. | 10 |
| me laudent doctae solum placuisse puellae, | |
| Pontice, et iniustas saepe tulisse minas; | |
| me legat assidue post haec neglectus amator, | |
| et prosint illi cognita nostra mala. | |
| te quoque si certo puer hic concusserit arcu, | 15 |
| quam nolis nostros te uiolasse deos! | |
| longe castra tibi, longe miser agmina septem | |
| flebis in aeterno surda iacere situ; | |
| et frustra cupies mollem componere uersum, | |
| nec tibi subiciet carmina serus Amor. | 20 |
| tum me non humilem mirabere saepe poetam, | |
| tunc ego Romanis praeferar ingeniis; | |
| nec poterunt iuuenes nostro reticere sepulcro | |
| ‘Ardoris nostri magne poeta, iaces.’ | |
| tu caue nostra tuo contemnas carmina fastu: | 25 |
| saepe uenit magno faenore tardus Amor. | |
| |
